P R O T O K Ó Ł  Nr XL/2009
z uroczystej Sesji Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej
odbytej w dniu 1 września 2009 roku
w Szkole Podstawowej Nr 7 im. Obrońców Westerplatte
w  sesji uczestniczyli:
- kpt. Władysław Franciszek Stopiński
- przedstawiciele środowisk kombatanckich
-radni Rady Miasta
- Prezydent Miasta
- Zastępca Prezydenta Miasta
- zaproszeni goście
Program Sesji
1.	Otwarcie uroczystej Sesji Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej.
2.	Wystąpienie Przewodniczącego Rady Miasta,
3.	Wystąpienie Prezydenta Miasta,
4.	Podjęcie uchwały i wręczenie aktu nadania honorowego obywatelstwa miasta Skarżyska-Kamiennej,
5.	Występ artystyczny uczniów Szkoły Podstawowej Nr 7 im. Obrońców Westerplatte.
6.	Zamknięcie uroczystej sesji Rady Miasta.

Streszczenie  posiedzenia
Ad. 1
	Przewodniczący Rady Miasta Bogusław Ciok otworzył uroczystą sesję Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej.
	Poprosił o wprowadzenie sztandarów. 
Szanowni Państwo! 
	Zanim powitam gości zaproszonych na dzisiejszą sesję Rady Miasta , chciałbym podkreślić jej wyjątkowy charakter.
	Do tej pory w historii skarżyskiego samorządu, trzykrotnie mieliśmy okazję nadawać tytuł honorowego obywatela naszego miasta. Przypomnę, że otrzymali go ks.prof. Włodzimierz Sedlak (1911-1993), ks Biskup Edward Materski (1923), oraz generał brygady Antoni Heda –pseudonim „Szary” (1916-2008).
	Dziś, w ten wyjątkowy dzień, kiedy obchodzimy 70 rocznicę rozpoczęcia II wojny Światowej, tytuł honorowego  obywatela miasta Skarżyska-Kamiennej otrzyma jeden z bohaterów bitwy o Westerplatte- bitwy, która rozpoczęła wojnę.
	Przewodniczący Rady Miasta, w pierwszej kolejności  przywitał  honorowego gościa kpt. Władysława Stopińskieg,  Pana Piotra Stopińskiego syna bohatera obrony Westerplatte, poseł na sejm RP Panią Marię Zubę, posła na sejm RP Pana Andrzeja Bętkowskiego, Przewodniczącego Rady Powiatu Pana Ireneusza Syryjczyka, Starostę Powiatu Skarżyskiego Pana Jerzego Żmijewskiego, Wicestarostę Pana Leszka Lepiarza, Prezydenta Miasta Pana  Romana Wojcieszka, Zastępcę Prezydenta Miasta  Pana Grzegorza Małkusa, radnych Rady Miasta, Księdza Dziekana Tadeusza Skrzypczaka, Księdza Proboszcza Mariana Mężyka  przedstawicieli środowisk kombatanckich, zaproszonych gości, media.
Ad. 2 
	Przewodniczący Rady Miasta Bogusław Ciok podkreślił, że nieprzypadkowe jest miejsce, w którym się znajdujemy: Szkoła Podstawowa Nr 7 nosi  imię Obrońców Westerplatte. Wspominając  historię tej symbolicznej bitwy, na Pana ręce Panie Władysławie składam hołd wszystkim żołnierzom, którzy bronili półwyspu Westerplatte – tego niewielkiego skrawka polskiego terytorium  na obszarze Wolnego Miasta Gdańska. Już wówczas jego obrona porównywana była do obrony Termopli i Verdum. Od 1926 roku znajdowała się tam Wojskowa Składnica Tranzytowa , która w myśl  założeń Ligi Narodów  miała stanowić punkt przeładunkowy  materiałów wojskowych z pominięciem portu Wolnego Miasta  Gdańska. Wobec stale narastającego w latach 30 –tych zagrożenia niemieckiego, polska placówka na Westerplatte była rozbudowywana i umacniana z pominięciem postanowień Ligi Narodów. Pod koniec sierpnia 1939 roku wobec eskalacji antypolskich wystąpień i narastającej psychozy wojennej w Gdańsku, dla polskiej załogi na Westerplatte stało się jasne, że w wypadku rozpoczęcia wojny będą oni pierwszym obiektem ataku. 
Tak też się stało: 
1 września o godzinie 4.30 „Schleswig-Holstein” ogłosił stan gotowości bojowej. O godzinie 4.43 w dzienniku pokładowym zanotowano: „Okręt idzie do ataku na Westerplatte”. O godzinie 4.45 salwą ogniową z pancernika  do odległego o około 600 metrów lądu  rozpoczęła się II wojna światowa. Jednocześnie do akcji wkroczyła niemiecka piechota i policja. Polacy nie byli jednak zaskoczeni, bo już od kilku dni obserwowali niemiecki pancernik. Po blisko 14 latach  od zbudowania , Składnica miała przejść najcięższy sprawdzian swojej wytrzymałości.  W obronie Westerplatte stanęła do walki 205 osobowa wojskowa i cywilna załoga. W oparciu o dokumentację archiwalną jej skład uformowano następująco: 5 oficerów, 3 chorążych, 1 zbrojmistrz, 7 urzędników cywilnych, 18 pracowników kontraktowych, 14 podoficerów zawodowych, 27 podoficerów służby zasadniczej, 7 podoficerów  nadterminowych, 2 matów zawodowych, 1 nadterminowy, 17 starszych legionistów, strzelców, 102 legionistów i strzelców oraz zawiadowca stacji handlowej PKP Westerplatte.
	Przewaga wroga, według wszelkich kryteriów wojskowych, była druzgocąca. Niemcy wprowadzili do walki kilka jednostek wojsk lądowych, kilkadziesiąt dział różnego kalibru, eskadrę samolotów szturmowych, okręty wojenne: jeden pancernik i dwa torpedowce. W sumie  około 4000 ludzi.
	W myśl wcześniejszych założeń strategicznych obrona Westerplatte miała trwać 12 godzin.
	Załoga Westerplatte skapitulowała  jednak dopiero 7 września, gdy o odsieczy nie mogło być mowy, przy tragicznym położeniu rannych i kontuzjowanych oraz  w sytuacji zniszczenia głównych punktów obrony.
	Nim Polacy złożyli broń, Marszałek Rydz-Śmigły telegraficznie nadał załodze najwyższe odznaczenie bojowe i awansował wszystkich żołnierzy o jeden stopień. O godzinie 10.15 mjr Sucharski wydał rozkaz wywieszenia białej flagi. W dowód bohaterstwa strona niemiecka zezwoliła mu na noszenie przy boku szabli w obozie jenieckim. Straty polskie wyniosły 15 zabitych i od 20 do 50 rannych i kontuzjowanych, zaś strona niemiecka odniosła straty w wysokości ponad 300 zabitych i wielu rannych. Obrona Westerplatte przeszła do historii Polski jako jeden z symboli tragicznego Września 1939  roku. 
	Na małym odcinku bojowym, na małym gdańskim półwyspie, grupa żołnierzy, odgrodzona od głównych sił polskiej armii, otoczona od lądu i  morza potężnymi siłami wrogiej niemieckiej armii, podjęła nierówną walkę wykazując ogromne męstwo.
	Obrona Westerplatte stała się jeszcze w trakcie działań wojennych 1939 roku symbolem niezłomnej postawy polskiego żołnierza.
	Dlatego też czujemy się zaszczyceni, że możemy dziś uczynić honorowym obywatelem naszego miasta prawdziwego bohatera.
Ad. 3
	Przewodniczący Rady Miasta Bogusław Ciok udzielił głos Prezydentowi Miasta Romanowi Wojcieszkowi
II wojna światowa. 
	Wydarzenie odległe w czasie, a jednak wciąż żywe. 
	Żywe w pamięci pokolenia, które było jej uczestnikiem i świadkiem. 
	Żywe również dla nas, którzy te straszne dni znamy jedynie z opowieści ojców i dziadków oraz z lekcji historii.
	Losy narodu polskiego wielokrotnie wystawiane były na próby – nierzadko bolesne, wymagające ofiar. I dlatego dla Polaków historia to coś więcej niż tylko fakty z przeszłości.
	Świadomość historyczna jest nieodłączną częścią naszej mentalności, narodowej wrażliwości politycznej i sposobu oglądu świata. Dla nas, podobnie jak dla starożytnych Rzymian: Historia jest nauczycielką życia. Nie możemy być jednak niewolnikami swojej historii. Na przeszłość musimy patrzeć jak na źródło wiedzy, księgę przestróg czy  kierunkowskaz działań. Narody, podobnie jak ludzie, niechętnie rozstają się z mitami, w których żyją, które umacniają w nich poczucie wyjątkowości i dziejowej misji. Wygodniej jest przecież żyć w świecie półprawd i przemilczeń – świat wówczas wydaje się prostszy i bardziej zrozumiały. Tymczasem nasz wielki rodak papież Jan Paweł II mówił: Nie bójcie się prawdy. Tylko w prawdzie jest siła i zrozumienie przyszłości. 
	Szanowni Państwo!
	Czego nauczyła nas II wojna światowa? Jakie wnioski powinniśmy wyciągnąć z tej najstraszliwszej w nowożytnych dziejach ludzkości zbrodni – z czasu pogardy dla człowieka, czasu zniszczeń, zbrodni i śmierci? Dziś zadajemy sobie też pytanie, jak mogło dojść do tak wielkiego dramatu. 
	Jak to się stało, że w centrum Europy, w narodzie niemieckim, który dał
światu Goethego, Beethovena i Schillera, zrodził się rak nazizmu?
	Nazizm obok komunizmu nie był kolejnym dyktatorskim reżimem. Był wcieleniem zła absolutnego – niespotykanego dotąd w dziejach ludzkości. A Europa nie przeciwstawiła się temu złu. Mało tego – ówczesne rządy europejskie chciały go zaadoptować i wykorzystać do swoich celów politycznych. Układ z Monachium z 1938 roku, zakładający rozbiór Czechosłowacji, czy też zmowa Hitlera i Stalina znana jako pakt Ribbentrop-Mołotow stanowiły kolejne etapy krótkowzrocznej, zdradliwej i haniebnej polityki.
	I za to świat zapłacił straszliwą cenę – Europa w szczególności.
	Polacy byli pierwszym narodem, który z bronią w ręku przeciwstawił się agresorowi. 
	Polscy dowódcy nie mieli złudzeń co do finału wojny 1939 roku, którą nasz kraj, w pierwszej fazie, prowadził samotnie, opuszczony przez sojuszników, zdradzony i zaatakowany przez sąsiadów. A mimo wszystko potrafiliśmy dać przykład – swoją ofiarą obudziliśmy sumienie świata. 
	Z tej jakże bolesnej lekcji powinniśmy wyciągnąć następujący wniosek – zła nie można tolerować. Nie można przymykać oczu na pojawienie się kolejnych dyktatorów i zbrodniczych systemów. Złu – bez względu na to, gdzie ono występuje – należy przeciwstawić się z całą mocą i bezwzględnością. Bo całe zło tego świata może dziać się tylko z przyzwolenia i obojętności innych.
	Dziś oddajemy hołd poległym podczas II wojny światowej. Należy się im bezwzględny szacunek, pamięć i hołd. A historii należy się prawda...
	1 września 2009 r. w sposób szczególny oddajemy hołd bohaterom, którzy 70 lat temu stanęli w obronie ojczyzny. Nie bez znaczenia jest miejsce w którym się dziś zgromadziliśmy. Szkoła Podstawowa nr 7 nosi imię obrońców Westerplatte – Ludzi, którym winni jesteśmy hołd i szacunek – bohaterom, którzy jako pierwsi przelali swą krew – herosom walczącym nieustepliwei do końca. Dlatego dziś z wielka czcią oddajemy hołd Obrońcy Westerplatte --żyjącemu tuż obok nas w pobliskiej wiosce Władysławowi Stopińskiemu, jednemu z trzech żyjących jeszcze westerplatczyków. 
	Władysław Franciszek Stopiński urodził się 14 lutego 1915 roku w Wielkiej Wsi w powiecie kieleckim. Wychowywał się w robotniczej rodzinie. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej, po czym znalazł zatrudnienie w stolarstwie. Od 1938 roku odbywał czynną służbę wojskową w 4. Pułku Piechoty Legionów w Kielcach, skąd 17 marca 1939 roku został przeniesiony wraz z 4. Pułkiem do Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, gdzie 1 lipca 1939 roku został awansowany do stopnia kaprala. W czasie obrony placówki obsługiwał karabin maszynowy w Wartowni nr 1. Po kapitulacji dostał się wraz z innymi żołnierzami  do niewoli niemieckiej, gdzie został skierowany do Stalagu VI J – Krefeld. Do 20 kwietnia 1945 roku pracował w miejscowości Noisiel w fabryce maszyn rolniczych „Harwester”. 
	Po zakończeniu działań wojennych i powrocie do Polski zamieszkał w Lipowym Polu w okolicach Skarżyska-Kamiennej. Swoje życie zawodowe związał ze skarżyskim PKP. Znalazł zatrudnienie w Straży Ochrony Kolei, której  wkrótce został komendantem. Następnie pełnił funkcje nastawniczego, kierownika pociągów towarowych, a także majstra w warsztatach wagonowych.
	W wieku sześćdziesięciu lat przeszedł na emeryturę. W 1995 roku – dokonał kolejnego heroicznego czynu - zaprosił na obchody swoich 80-tych urodzin Martina Menzla - celowniczego z pancernika Schleswig-Holstein i dokonał wraz z nim aktu symbolicznego pojednania.
	Uczestniczył wielokrotnie w uroczystościach na Westerplatte. Za swoje zasługi otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Gdańska, a także szereg odznaczeń: Medal Zasłużonym na Polu Chwały (1960), Odznakę Grunwaldzką (1960), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974), Medal Za udział w wojnie obronnej 1939 (1982), Komandoria Missio Reconciliationis, odznakę honorową "Za zasługi dla Miasta Gdańska" (1984), Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari (1989), Medal 1000-lecia Miasta Gdańska (1997).
	Dziś, w 70. rocznicę wybuchu II wojny światowej również skarżyszczanie chcąc docenić tego żołnierza i nadać mu Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Skarżyska-Kamiennej.  Tym skromnym gestem chcemy podziękować Panu  w imieniu całej naszej społeczności. Jestem przekonany, że Władysław Stopiński  jest  wzorem i autorytetem dla młodego pokolenia. 
	My znamy tą historię i żyjemy nią, ale  nieubłagany upływ czasu zabiera z naszego grona kolejnych świadków tamtych wydarzeń. A przecież to Wy jesteście żywym dowodem tych dni. Dzisiejsza uroczystość ma na celu krzewienie pamięci o niedawnej historii wśród kolejnych pokoleń, aby kiedy Was zabraknie, oni nadal pamiętali. 
	Przyznajemy dziś Honorowe Obywatelstwo Władysławowi Stopińskiemu - największe wyróżnienie, jakie może miasto dać pojedynczemu obywatelowi. Tym gestem tak naprawdę mówimy Mu tylko skromne „Dziękuję”.  Jego imię na zawsze zostanie w kronikach naszego miasta – i to na stronach najświetniejszych, pisanych złotym inkaustem! 
	Życzę naszej całej skarżyskiej społeczności jak najwięcej takich przyjaciół i takich obywateli, jakich jest Pan Władysław Stopiński. To niezwykle cenna przyjaźń, bo sprawia, że miasto nią obdarzone zyskuje na wartości. 

Panie Przewodniczący!

Wysoka Rado! 
Składam formalny wniosek o przyjęcie Uchwały Rady Miasta nadający Panu Władysławowi Stopińskiemu tytuł Honorowego  Obywatela Miasta Skarżyska -Kamiennej.   
	
Ad. 4 
	Przewodniczący Rady Miasta Bogusław Ciok odczytał formalny projekt uchwały w sprawie nadania Honorowego Obywatelstwa miasta Skarżyska-Kamiennej, który  w wyniku głosowania przyjęty został jednogłośnie jako Uchwała Nr XL/72/2009.
/uchwała w załączeniu/
	Przewodniczący Rady Miasta Bogusław Ciok, Prezydent Miasta Roman Wojcieszek wręczyli kpt Władysławowi Franciszkowi Stopińskiemu akt  nadania Honorowego Obywatelstwa miasta Skarżyska-Kamiennej.
Ad. 5
	Przewodniczący Rady Miasta Bogusław Ciok poinformował, że z tej szczególnej okazji dla Honorowego Obywatela dzieci ze Szkoły Podstawowej Nr 7 przedstawią program artystyczny.
	Po występie artystycznym Przewodniczący Rady Miasta Bogusław Ciok poprosił o wyprowadzenie Sztandarów.
Ad. 6
	Przewodniczący obrad Bogusław Ciok  zamknął uroczystą sesję Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej.
Na tym protokół zakończono.
Protokółowała: Dorota Kruczyk
Przewodniczący Rady Miasta 
Bogusław Ciok